Początki osadnictwa żydowskiego w Sochaczewie toną w mrokach dziejów. Z pewnością Żydzi mieszkali tu już w średniowieczu. Świadczy o tym chociażby książęcy przywilej, nadany sochaczewskim Żydom w pierwszej połowie XV wieku. Kahał z Sochaczewa jest po raz pierwszy wzmiankowany w 1507 roku na liście gmin żydowskich, opodatkowanych po koronacji Zygmunta I Starego. Na przestrzeni wieków liczba wyznawców judaizmu w Sochaczewie stopniowo wzrastała. W 1793 roku żyło tu 997 osób pochodzenia żydowskiego, co stanowiło aż 86% całej populacji. Nie można też nie wspomnieć o pozycji sochaczewskich Żydów w życiu gospodarczym miasta. Ich dominacja w handlu i rzemiośle zaznaczyła się jeszcze w średniowieczu, kiedy społeczność Żydów w Sochaczewie nie była tak liczna, jak w XVIII wieku. Już w 1638 roku starostwo uskarżało się, iż Żydzi "miastu handle wszystkie odjęli, oprócz piw, gorzałek, miodów, czego im nie wolno szynkować".

Pod koniec XIX wieku Sochaczew stał się jednym z ważniejszych ośrodków chasydzkich. W 1883 roku w mieście osiedlił się rabin Abraham Bornstein, zięć Menachema Morgensterna z Kocka i uczeń Henocha z Aleksandrowa. Z inicjatywy Bornsteina w Sochaczewie powstała wyższa szkoła religijna. Uznanie przyniosły mu też dwa dzieła o tematyce religijnej: "Awne Nezer" i "Egle Tal". Wkrótce wokół Bornsteina skupiła się liczna grupa chasydów. Dynastię sochaczewskich cadyków kontynuowali jego potomkowie: Samuel i Dawid.

Po zajęciu Sochaczewa przez nazistów, Żydzi zostali poddani licznym represjom. W styczniu 1940 roku na terenie miasta utworzono getto, w którym stłoczono około dwóch tysięcy osób. Cześć Żydów wywieziono do getta w Żyrardowie. Pozostałych w dn. 15 i 16 lutego 1941 roku deportowano do Warszawy, skąd później trafili do obozów zagłady. Holocaust przeżyli nieliczni.

Jak podaje Paweł Fijałkowski w swym opracowaniu zatytułowanym "Żydzi sochaczewscy", cmentarz żydowski w Sochaczewie powstał "co najmniej na przełomie XV i XVI wieku", a pierwsze wzmianki o tej nekropolii pochodzą z drugiej połowy XVI wieku. W 1564 roku w dokumentach lustracji miasta zapisano: "kiedy kto umrze, tedy dawają od starego Żyda zmarłego gr 30, także i od Żydówki, a od małego Żydowięcia". Jest to zatem jedna z najstarszych polskich nekropolii żydowskich, którą data powstania plasuje obok cmentarza Remu w Krakowie czy Tykocinie. Historyczną wartość cmentarza podkreślał znany przedwojenny historyk Majer Bałaban, pisząc w 1929 roku: "Chcąc zbadać historię warszawskiej gminy żydowskiej przed założeniem cmentarza na Pradze, musimy dokładnie przestudiować epitafia w Grodzisku lub Sochaczewie". Inskrypcje na żydowskich nagrobkach stanowią bowiem cenne źródło informacji o charakterze genealogicznym i historycznym.

Cmentarz zlokalizowany jest przy ul. Sierpniowej. W średniowieczu teren ten leżał poza miastem, jak podają materiały archiwalne "za zamkiem". Przez wiele lat na sochaczewskim beit kwarot chowano wyznawców judaizmu z Warszawy. Jednak nawet po zakupieniu gruntów pod cmentarz żydowski w Warszawie na Bródnie, niektórzy Żydzi ze stolicy grzebani byli nadal w Sochaczewie. Kierowała nimi chęć złożenia szczątków swych zmarłych w pobliżu rodzinnych grobów, jak również niechętny stosunek do dokonywania pochówków "na pustym polu" na Bródnie.

Nekropolia w Sochaczewie jest miejscem spoczynku osób szczególnie zasłużonych dla społeczności żydowskiej. Pochowano tu wielu miejscowych rabinów, między innymi Mosze Charyfa czy Eliezera ha-Kohena Lipskera. Tu również spoczął zmarły w 1910 roku Abraham syn Zewa Nachuma Bornstein - cadyk z Sochaczewa. Z jego pogrzebem wiąże się pewna historia. Trasa konduktu miała przebiegać obok kapliczki Matki Boskiej. Chasydzi uważali to za niestosowne i zamierzali przejść na cmentarz polną drogą, na co jednak nie wyraził zgody jeden z chłopów. Ostatecznie orszak żałobny ruszył tradycyjnym szlakiem, a mijając kapliczkę, Żydzi zakryli trumnę Bornsteina swoimi chałatami.

Ocalała z Holocaustu Rosa Goldstein po powrocie do swojego rodzinnego sztetl widziała "podwórka okolicznych domów wyłożone marmurowymi płytami z cmentarza". W archiwach Żydowskiego Instytut Historycznego zachował się list, w którym jeden z mieszkańców Sochaczewa opisał losy cmentarza w pierwszych latach PRL. Poniżej przytaczamy fragmenty jego pisma: "Cmentarz żydowski, stanowiąc nieogrodzony teren otwarty, porosły trawą, wyróżniał się z otoczenia znaczną liczbą dobrze zachowanych pomników kamiennych, w głównej mierze wzniesionych z piaskowca, miejscami popękanych, miejscami zniszczonych. Oceniam, iż (....) było wówczas od dwustu do pięciuset pomników nagrobkowych, nieźle zachowanych, głównie w tej części, która przylegała do terenu boiska szkolnego. Ten dobrze zachowany fragment cmentarza stanowił około jednej trzeciej całej powierzchni nekropolii. Na pozostałych dwóch trzecich pomniki stały jedynie sporadycznie. (....) Opisywany tutaj stan rzeczy istniał pomiędzy czerwcem 1950 roku a wiosną 1952 roku. (....). Kto dał hasło do niszczenia cmentarza, nie wiem. Dość, iż na wysokim brzegu rzeki Bzury, tam gdzie zaczynała się pierwsza linia mogił i kamieni nagrobkowych z napisami, stanęło kilku chłopców klasy starszej, mocując się z płytą nagrobkową. (....) Na moje pytanie, co robią, odpowiedzieli, że "spławiać będą Żydków". (....) Owo "spławianie Żydków" polegało na wyrwaniu płyty nagrobnej oraz nadanie jej ruchu obrotowego przez krawędź. Płyta taka staczała się z dużą prędkością ze zbocza skarpy rzeki, podskakując na występach czy wyrwach, po czym lądowała daleko od brzegu w nurtach rzeki. (....) Wkrótce już kilkadziesiąt par rąk uczestniczyło w tej niezwykłej zabawie. Sądzę, że we wczesnym stadium dewastacji zniszczono od 20 do 30 pomników. Niszczenie cmentarza nie było dziełem jednej grupy i jednego wiosennego popołudnia, cmentarz był bowiem rozległy, zawierał też zbyt wiele nagrobków. W ciągu następnych dni dochodziło do kolejnych aktów dewastacji. (....) Pamiętam okrzyki: "popatrz, jak lecą Żydki".

Zniszczono również grób Pinkasa (Pawła) Weinberga, pierwszego powojennego wiceburmistrza Sochaczewa i przewodniczącego miejscowego Komitetu Żydowskiego. Weinberg został zamordowany przed swoim sklepem w dn. 20 maja 1945 roku, po obchodach Święta Ludowego. Nigdy nie wykryto sprawców tej zbrodni. Po zabójstwie Weinberga większość ocalałych z Holocaustu sochaczewskich Żydów opuściła miasto. W 1981 roku Urząd do spraw Wyznań uznał cmentarz za nieistniejący. Dopiero starania miejscowych społeczników - w tym wspomnianego wcześniej Pawła Fijałkowskiego - oraz Żydów pochodzących z Sochaczewa pozwoliły na ocalenie i zabezpieczenie ostatnich śladów tej nekropolii.

Teren cmentarza otacza niewysoki, metalowy płot. Od ozdobionych Gwiazdami Dawida furtki i bramy, wąski chodnik wiedzie do odbudowanego w latach 1989 - 1990 ohelu cadyków Bornsteinów. Umieszczone w nim trzy tablice epitafijne upamiętniają sochaczewskiego cadyka Abrahama syna Zewa Nachuma Bornsteina (1839 - 1910), jego syna Samuela Bornsteina (1855 - 1926), cadyka w Sochaczewie, znawcę prawa halachicznego, kabalistę; Dawida Bornsteina (1878 - 1942), syna Samuela, który po śmierci ojca przywodził lokalnej społeczności chasydzkiej, zamordowanego w getcie warszawskim. Wewnątrz ohelu widać wiele kartek z prośbami do cadyków, tak zwanych kwitlech.