Dziś na rozległej łące można zobaczyć charakterystyczne dla Podlasia macewy, wykonane z prostych, surowych kamieni. Nekropolię zniszczyli naziści, z ich polecenia usunięto większość płyt nagrobnych i rozebrano cmentarny mur, a pozyskany w ten sposób kamień użyto do budowy dróg. W procesie dewastacji - także po wojnie - brali udział również niektorzy Polacy, którzy nagrobki wykorzystali do różnych celów w swoich gospodarstwach. Kilkanaście odzyskanych macew - z których część po wojnie przerobiono na tarcze szlifierskie - przechowywanych jest w magazynie miejscowego muzeum. Trudno wyobrazić sobie, jak miejsce to wyglądało przed wojną. Przytoczmy zatem fragment sporządzonych w 1946 r. wspomnień Menachema Turka, jednego z nielicznych ocalałych tykocińskich Żydów: "Stary cmentarz był pokryty starymi, ciężkimi macewami sprzed stuleci. Grobami rabinów, gaonów i wielkich swego pokolenia. Grobami, do których zbliżano się zdjąwszy buty, ze strachem i wielkim szacunkiem. Grobami, wokół których powstawały legendy; macewami rozpadniętymi ze starości, ze szparami, w które ludzie w potrzebie drżącymi palcami wkładali kwitlech i od razu odczuwali ulgę w zbolałych sercach".

Tomasz Wiśniewski w artykule opublikowanym na łamach miesięcznika "Mówią wieki" tak opisuje tykocińskie macewy: "Zachowane macewy reprezentują w większości typ macewy aszkanazyjskiej, cechujący się surowością i prostotą, najczęściej półkoliście zwieńczony (...). Większość macew na cmentarzu żydowskim w Tykocinie skierowana jest inskrypcją w kierunku wschodnim, jak nakazuje obyczaj. Na terenie cmentarza brak jest celowo wytyczonych alejek, jedynie w części zachodniej można dopatrzyć się układu rzędowego nagrobków. W części starszej dominuje układ gniazdowy macew (...). Wśród najciekawszych macew na uwagę zasługują kamienie z wypukłym liternictwem. Dzięki anonimowemu, z pewnością miejscowemu kamieniarzowi i jego żmudnej pracy, polegającej na wydobyciu z kamienia wyrazistej hebrajskiej litery, wiele z owych macew jest stosunkowo łatwa do odczytania. Najstarsza zidentyfikowana macewa pochodzi z 1754 roku. Bardzo interesującym nagrobkiem jest macewa datowana na rok 1792. Na ogromnych rozmiarów kamieniu znajdują się obok siebie inskrypcje dotyczące dwóch kobiet, które zmarły w różnych miesiącach tego samego roku: Chawe w miesiącu ijar (kwiecień - maj) a Mirel w miesiącu nisan (marzec - kwiecień). Kobiety te nie pochodzą z jednej rodziny, bowiem Chawe jest córką Józefa, a Mirel - Szmula. Jest to więc nietypowy, rzadko spotykany nagrobek".

W lesie w pobliskim Łopuchowie znajduje się masowa mogiła Żydów z Tykocina, rozstrzelanych tu w masowych egzekucjach przez nazistów w 1941 roku. Dwa sierpniowe dni wystarczyły niemieckim żołdakom, by unicestwić dwutysięczną społeczność tykocińskich Żydów. Na pomniku umieszczono napis: "Tu spoczywają Żydzi z Tykocina i okolic zamordowani przez hitlerowców w sierpniu 1941 roku. W 50 rocznicę zbrodni mieszkańcy ziemi tykocińskiej".